دوست دارم شمع باشم كه خود تنها بسوزم

------------

بوسه بر لب امشب از غم فردا بسوزم

دوست دارم هاله باشم تا ببوسم روي ماهت

دوست دارم سايه باشم تا در اغوشم بخوابي

چشم دوزم بر مجالت زان رخ زيبا بسوزم

دوست دارم لاله باشم بر سراهت نشينم

--------

تا نهي پا بر سرم سر تا پا بسوزم

دوست دارم خال باشم دامن وصلت بگيرم

از لبت اتش بگيرم تا جهاني را بسوزم

دوست دارم ژاله باشم من به خاك پايت بي افتم

تا چو گل شاداب باشي ومن از گرمات بسوزم

دوست دارم اشك باشم از اشكهاي تو

تو شوي سيراب ومن جاي ان لبها بسوزم

به من نگا کن واسه ی يه لحظه نگات به صد تا آسمون می ارزه

نگا کنی رويا ها رنگی ميشن ستاره ها به چه قشنگی ميشن

من از خدامه بکشم نازتو تا بشنوم يه لحظه آوازتو

من از خدامه پيشه تو بمونم جواب حرفاتو خودم بخونم

من از خدامه بمونم ديوونت سر بزارم رو شهر امن شونت

من از خدامه بمونی کنارم من که بجز تو کسی رو ندارم

من از خدامه که نباشه دوری فقط دلم ميخواد بگی چه جوری

من از خدامه که يه روز دعامون بره تو آسمون پيشه خدامون

يه جشن نقره ای با هم بگيريم به عشق اينکه هر دومون اسيريم

باور نميشه دستات توي دسته من نباشه

روي ديوار خونه گرد تنهاي بپاشم

بي تو هموني كه ميگفتي تو دنياهچكس مثل من پيدا نميشه

تو هموني ميگفتي قلبم ماله تو باشه هميشه

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

دوباره اين دل ديوانه برات دل تنگه

واسه از تو خوندنه ستاره ترانه هام

اسمت تو برام قشنگ تر اين اهنگه

با يه چشمك دوباره من زنده كن شتاره

نذار از نفس بيفوتم تو ي تنها راه چاره

اي ستاره ستاره بي تو شب معني نداره

اين ترانه تا هميشه تو رو ياده من مياره

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

دوباره اين دل ديوانه برات دل تنگه

واسه از تو خوندنه ستاره ترانه هام

اسمت تو برام قشنگ تر اين اهنگه

اين ترانه تا هميشه تو رو ياده من مياره

بد جوری توی لحظه ها اسیر و بازیچه شدم

اسیر زندان زمان بازیچه ی دست خودم

بد جوری دارم می شکنم توی خودم تو لحظه هام

توی سکوت توی صدا توی تمام واژه هام

بد جوری با این غم تلخ سر می کنم روز و شب رو

دیگه تحمل ندارم این نفرت و تاب وتب رو

دیگه نمی شه بمونم اشکام دارن تموم می شن

این واژه های لعنتی بازم دارن حروم می شن

بازم تمام لحظه هام تو غم و وحشت جارین

باز واژه های شعر من بی هدف و تکرارین

غم و سکوت صدا و اشک غروب و فریاد و جنون

اشکهای تکراری و سرد خنده ی تلخ گریه ی خون

این بازی با واژه ها تموم دلخوشیم شده

زنده بودن تنها هدف برای زندگیم شده

ومن انگار در زنجير ميان لحظه ها درگير

و تو آزاد مي خندي به اين بازيچه ي تقدير

و من پنهان ميان درد ميان واژه هاي سرد

و تو فرزند خورشيدي و تو گرمي و عالم گير

و من دنبال يک لبخند ميان اشک هر روزه

ميان خنده هاي تلخ براي اين دل دلگير

و تو بيگانه با گريه و اشکت ژاله ي صبح است

که با خورشید چشمانت شوند بار دگر تبخیر

و من غرقم در این وحشت که فردا نیز تاریک است

که این تاریکی مبهم شده در لحظه ها تکثیر

و تو روشن تر از دیروز به روی باغ می تابی

ولی انگار بی میلی به تابش بر درخت پیر

و من با باد می جنگم برای حفظ تک برگم

و با این کرم کوچک که شده از ریشه هایم سیر

و تو با تابش گرمت به کرم کوچک و وحشی

مجالی تازه می بخشی برای بستن زنجیر

و باد وحشی و موهوم گرفت از من غرورم را

و پیروزی از آن ِ توست که من افتاده ام این زیر